Legendy

Z tym minerałem o fioletowym lub purpurowym zabarwieniu, wydobywanym głównie w Brazylii, wiąże się wiele historii i legend, wszystkie jednak dotyczą w jakiś sposób wstrzemięźliwości. Gdy bóg wina Bachus (rzymski odpowiednik Dionizosa) zalecał się zbyt napastliwie do nimfy leśnej, zwanej Amethis, poprosiła ona Dianę o pomoc. Ta zamieniła ją w piękny klejnot, który wzruszony Bachus postanowił obdarzyć mocą przeciwdziałania pijaństwu. Taka jest mitologiczna geneza powstania ametystu.

Zobacz także: Jaką moc mają kamienie?

Według wierzeń starożytnych Greków, wino należało pić wyłącznie w naczyniach wykonanych z ametystu – miało to zapobiegać nieprzyjemnym skutkom upicia się a nawet chronić przed truciznami, jeśli akurat znajdowały się w pucharze. Ametyst był więc uważany za dobry środek na walkę z nałogiem, a przynajmniej z jego objawami.

Wzmiankę o tym kamieniu znajdujemy też w Biblii. Apokalipsa św. Jana mówi o dwunastej warstwie fundamentów Nowego Jeruzalem, która będzie zbudowana z ametystu.

Klejnot koronny

Działanie ametystów nie ograniczało się jedynie do sprzyjania wstrzemięźliwości. Były one także odpowiedzialne za wynikającą z tego względu czystość i wierność. Z tego powodu stały się klejnotem władzy i duchowieństwa, które obierały sobie za symbole wysokie przymioty ducha. Ametysty umieszczano w klejnotach koronnych i papieskich. A na co dzień bywały podarunkiem narzeczonych, mającym chronić przed zdradą, zapobiegały bowiem nagłym porywom uczuć. Jako talizman broniły przed nieszczęściem na morzu i atakiem wrogów w walce.